aug 16

Mijn tekeningen: Personages uit boeken

Tekenen deed ik al sinds ik klein was, maar de laatste tijd heb ik er weinig tot geen tijd meer aan besteed, hoewel ik tekenen erg leuk vind. Ik ben vooral van de manga-achtige stijl, maar vind wat realistische dingen maken ook leuk. Na het lezen van een goed boek heb ik meestal wel inspiratie om een bepaald personage te tekenen, en dan pak ik potlood en papier en teken ik er op los! Deze week was ik weer aan het tekenen geslagen, dus het leek me wel leuk om te laten zien wat ik allemaal op papier kan zetten. Ik ben dan niet supergoed, maar ik wil zeker vaker gaan tekenen om mijn tekenkunsten flink te gaan verbeteren! 🙂 (en ja, ik ben perfectionistisch, dus een tekening van mezelf erg goed vinden is zeldzaam)

Zie hier dus mijn tekeningen die ik heb gemaakt. Dit zijn allemaal personages uit boeken.

Ten eerste een manga-versie van Harry Potter. Ik had deze vorig jaar gemaakt. Ik maakte eerst een schets en daarna kon ik beginnen met inkleuren met de 10 kleurpotloden die ik toen bij me had (ik was op vakantie, dus veel tekengereedschap meenemen lukte toen niet).

Toen ik de Percy Jackson film weer opnieuw keek, viel me op dat Groover in de film totaal anders was dan in het boek, dus wilde ik mijn eigen versie van Groover tekenen, en zie hier! 🙂

Hoewel ik meestal oplet in de les, ging dat op een dag iets minder bij geschiedenis, dus begon ik Percy Jackson te tekenen! De lerares had gelukkig niks door dus aan het einde van de les was deze Percy af!

Ik had een middagje even vrij, dus maakte ik binnen een uurtje een korte schets van Rue uit de Hunger Games. Misschien ga ik ooit wel een grotere en realistische versie maken, maar ik was hier al redelijk tevreden over. Alleen dat haar…. Ahh wat moeilijk! Maar goed, voor een uurtje werk vind ik hem nog wel oké.

Deze week had ik Half Zwart gelezen van Sally Green waar ik ook een recensie voor had gemaakt die je hier kan vinden. Ik besloot Nathan, de hoofdpersoon, te tekenen, compleet met zijn tatoeage en de piercings die hij zelf gezet had. De ogen zijn alleen iets te groot en onschuldig, maar na ongeveer een jaartje weinig tot niets te hebben getekend, was ik toch wel blij dat ik dit op papier kon krijgen.

Binnenkort hoop ik dus wat meer te gaan tekenen en meer personages uit fandoms te maken. Laat vooral achter wat je van de tekeningen vindt (tips zijn welkom!) en als je zelf een leuk idee hebt wie ik de volgende keer kan gaan tekenen, wil ik dat zeker horen, wie weet doe ik dat dan nog wel 🙂

aug 15

Recensie: Thirteen Reasons Why

Titel: Thirteen Reasons Why
Auteur: Jay Asher
Genre: Young Adult
Uitgeverij: Lemniscaat
Bladzijdes: 232
Bindwijze: Paperback
Prijs: 17,95
Cijfer: 9/10
Link naar de Goodreads pagina

Clay is al lang verliefd op een prachtige meisje van zijn school, Hannah. Op een feestje was er een klik en hij hoopte hij dat het wat ging worden. Totdat Hannah zelfmoord pleegde.
Een paar weken na het overlijden van Hannah komt er een pakket bij het huis van Clay binnen zonder afzender. Er zitten zeven casettebandjes in, en wanneer hij er naar luistert, hoort hij de stem van Hannah.
Hannah heeft voor haar dood dertien kanten van een casetteband ingesproken waarin ze op elke kant een persoon erop aan wijst dat hij/zij heeft bijgedragen aan haar zelfmoord. Clay zou dus ook op een van deze bandjes voorkomen. Maar wanneer komt hij aan de beurt en wat heeft hij verkeerd gedaan waardoor Hannah nog meer de put in raakte? Die dag besluit hij met een walkman de bandjes te beluisteren, waarin hij de redenen hoort van Hannah’s zelfmoord.

Vorig jaar las ik in een YA-tijdschrift over boeken met het thema ”zelfmoord”, waarvan Thirteen Reasons Why er eentje van is. Het leek me een interessant boek en ik was erg nieuwsgierig naar de redenen die Hannah had voor haar zelfmoord en welke rol Clay hierin speelde.

Ik moet zeggen dat ik de vormgeving van het boek erg mooi vond. Je leest vanuit het perspectief van Clay en daarnaast lees je de stem van Hannah. Beide personen hebben een ander lettertype en kleur, zodat je met gemak het verschil kan zien. Daarbij zag je steeds een play- of pauze-teken wanneer het bandje verder ging met afspelen of als hij op pauze zat. Het paste goed bij de setting van de casetteband. De hoofdstukken zijn dan ook telkens één kant van een casetteband, waarbij Asher nieuw leven brengt in die ouderwetse bandjes die ik als peuter nog luisterde.

Dan over het verhaal.
De eerste gedachte die in mij opkwam toen ik de eerste bladzijdes las, ging als volgt: Die Hannah is echt een egoïstisch meisje. Nadat ze al veel mensen laat lijden door haar zelfmoord, besluit ze ook nog mensen na haar dood te beschuldigen van haar zelfmoord als wraak, zodat deze mensen voor eeuwig spijt hebben van hun daden. Clay leek me al vanaf heb begin een aardige en beleefde jongen, waarom zou ze hem zoiets aandoen?
In elk hoofdstuk wordt weer iemand beschuldigd van de zelfdoding van Hannah. Ik had dus verwacht dat het meer aanstellerij was, maar eigenlijk kon ik me goed voorstellen dat Hannah door de handelingen en uitspraken van andere schoolgenoten erg van slag kon raken. Zelfs de kleine dingen, zoals een hot-or-not lijst, zorgde er voor dat Hannah zich steeds ongelukkiger begon te voelen, omdat mensen roddels over haar verspreid hadden zodat zij een slechte reputatie kreeg op school. De dingen die de beschuldigden Hannah aandeden lieten wel degelijk een litteken achter op Hannah, waardoor ik toch met haar kon meeleven. Hannah was dus niet echt uit op wraak, maar wees juist op de consequenties die mensen hebben gemaakt door iets naars tegen haar te doen.
De verhaallijn van Hannah is natuurlijk belangrijk, maar ook die van Clay. Hij zit met een enorm schuldgevoel, aangezien hij zo verliefd om Hannah was maar niks heeft gedaan om haar te helpen. Daarbij beschuldigt ze hem blijkbaar van haar zelfmoord, waarin zijn twijfels en pijn nog groter worden! Ik kan niks verklappen, maar het einde gaf toch een wat bevredigend gevoel, aangezien ik verwacht had dat het een triest einde voor Clay zou worden. Vooral het allerlaatste kantje en de epiloog, wauw… Dit is niet een echt huilboek, maar meer een boek waar je achteraf toch wel even flink moet slikken.

Het is niet zo zeer dat het verhaal, schrijfstijl of personages mij ertoe leiden dit boek een 9 te geven, maar vooral door de boodschap die Asher aan de lezer brengt door dit boek. Kleine dingen, zoals een grap, uitspraak of handeling, kunnen soms een grote impact hebben op andermans leven. Asher laat zien dat je rekening moet houden met anderen en de gevolgen die zouden kunnen gebeuren door jouw acties. Je moet dus oppassen dat je anderen niet kwetst, omdat sommige mensen die zich onzeker of ongelukkig voelen hier kapot van kunnen raken. Door dit boek heb je toch meer de neiging om iemand die niet al te happy lijkt te zijn, toch even flink op te vrolijken of te helpen op welke manier dan ook. Voor Hannah is het te laat, maar Asher laat zien dat je mensenlevens wel degelijk kan redden, simpelweg om er voor iemand te zijn, wat Clay nu duidelijk opvolgt.

Zelfmoord is best een heftig en zwaar onderwerp voor een boek, maar Asher heeft er nog een eigen draai aan gegeven waardoor het niet een overdreven depressief boek is. Jay Asher heeft wel een vlotte schrijfstijl, de personages zijn sterk neergezet en het verhaal en de boodschap van dit boek blijven me denk nog wel een lange tijd bij.

 

aug 14

Recensie: Half Zwart

Titel: Half Zwart (Half Life Trilogy)
Auteur: Sally Green
Genre: Fantasy, Magie, Spanning, Young Adult
Uitgeverij: Uitgeverij Moon
Bladzijdes: 319
Bindwijze: Paperback
Prijs: 19,95
Cijfer: 10/10
Link naar de Goodreads pagina

In een wereld waar Witte en Zwarte Heksen leven wordt Nathan geboren: een kind van een Witte Heks als moeder, maar een uiterst slechte Zwarte Heks als vader. Zijn moeder is dood, en zijn vader wordt door vele Heksen gevreesd. Als Nathan 17 wordt, zou hij drie geschenken moeten krijgen en het bloed van iemand van zijn voorvaderen drinken, waardoor hij een Heks wordt, waarschijnlijk een Zwarte, waar de Witte Heksen jacht op maken. De Witte Heksen sluiten hem op in een kooi bij een niuwe voogd zodat zijn vader hem op zijn zeventiende verjaardag niet kan vinden, zodat Nathan snel zal sterven. Nathan wil ontsnappen aan zijn kooi zodat hij nog kans maakt om zijn vader te kunnen vinden. Maar alle Witte Heksen houden hem in de gaten en laten hem niet zomaar gaan…

Dit boek had ik een tijdje geleden gekocht en ik was nog niet van plan om hem snel te gaan lezen, totdat twee bepaalde mensen mij half gedwongen (woordgrap badum tss) hebben om het boek te lezen (ja, als je dit leest, je weet dat ik het over JOU heb, muwhahaha…). Maar goed, ik heb totaal geen spijt gehad dat ik dit boek eerder heb gelezen, want dat was het zeker waard!

Half Zwart is echt een geweldig boek en kan ik ook heel veel mensen aanbevelen.
Ten eerste de schrijfstijl. Ik ben echt een enorme fan geworden van de manier waarop Sally Green haar verhaal op papier heeft gezet. De laatste tijd heb ik vaak bij boeken dat ik er snel doorheen lees, omdat ik het gevoel heb dat ik weinig mis als ik niet alles lees. In dit boek kan je dit dus niet doen, omdat je constant dingen leest die belangrijk kunnen zijn voor het verhaal waardoor je niks wilt missen. Vele acties en handelingen worden opgevolgd door interessante feiten en openbaringen waardoor je je aandacht er zeker bij moet houden. Dit vond ik prettig om te lezen waardoor ik echt mezelf waande in de wereld van de Heksen.

De opbouw van het boek heeft ook wat speciaals. Dit boek bestaat uit 6 delen die worden gescheiden door een zwarte pagina met witte letters. De pagina’s zijn best mooi en zeker opvallend, en kijk dan naar de kaft! Het duurde even totdat ik erachter kwam dat de rode rook een gezicht voorstelde! Het is mooi vormgegeven en daarom is dit boek ook een pareltje voor je boekenkast! 🙂 Het eerste deel is volledig in het jij-perspectief, wat wel redelijk storend is. Gelukkig is dit deel best kort en komt het jij-perspectief maar in één ander hoofdstuk voor. Wel is dit origineel en had ik nog nooit op zo’n manier een boek gelezen.

In dit boek volg je dus het leven van Nathan, vanaf de leeftijd van ongeveer 12 tot 17 jaar. Hierdoor kunnen lezers van jonge leeftijd van dit boek genieten, maar ook pubers van wat oudere leeftijd. In het begin vond ik het boek ook redelijk kinderlijk, maar voelde het boek langzamerhand ook steeds volwassener aan.
Daarbij vond ik Nathan een geweldig personage. Hij wordt al op jonge leeftijd gevreesd en veracht door de Witte Heksen, zelfs zijn oudste halfzus mag hem niet. Hij wordt letterlijk in een hok gestopt omdat hij anders is dan de rest. Hierdoor kan je makkelijk meeleven met de pijn en de ellende die Nathan meemaakt. De Witte Heksen blijken toch niet zo ”wit” en goed te zijn als gedacht. Nathan is half zwart en half wit, wat hem een puur mens maakt. Iedereen heeft wel een goede en een slechte kant, en Nathan laat dit heel goed zien. Hoewel hij af en toe gewelddadig kan zijn, heeft hij ook een zachte kant voor zijn halfbroer Arran waar hij veel om geeft en het meisje waar hij verliefd op is. Door deze slechte als goede kant kan het algemene publiek met gemak meeleven met deze ”grijze” jongen.

De andere personages hadden ook allemaal een uitgesproken karakter en ik ben vele personages leuk gaan vinden, en anderen ben ik gaan haten. Er zijn wel enorm veel namen waar je rekening mee moet houden, waardoor je dus echt je hersenen moet laten kraken als er weer een personage wordt genoemd die al een tijdje uit beeld is. Ook de stamboom van Nathan is wel moeilijk te onthouden. Daarom ook het aanraden om dit boek snel door te lezen, zodat je nog alles vers in je geheugen hebt!

Half Zwart zit ook vol spanning en avontuur. Sally Green heeft een interessante wereld gecreëerd met hekserij. Het is makkelijk om de wereld te snappen van de Heksen, de magie die de Heksen gebruiken is totaal niet ingewikkeld. Green heeft een wereld geschapen waar goed en slecht toch niet zo van elkaar verschillen als je denkt! Ik las met veel plezier over alle verschillende Gaven die Heksen kunnen krijgen en daarom ben ik ook erg benieuwd of ik meer te weten kom over magie in het volgende deel.
Nathan wordt constant in de gaten gehouden of achtervolgd, waardoor je de druk op Nathan constant voelt en snel verder wil lezen in de hoop dat Nathan zich uit de penarie werkt. De spanning is dan ook steeds aanwezig en ik vond het dan ook zelf een marteling om dit boek even weg te leggen!

Hoewel ik het eerste deel in dit boek wat storend vond om te lezen en ik af en toe even goed moest nadenken wie wie was en hoe de familiebanden in elkaar zaten, vond ik dit een geweldig boek. Half Zwart zit vol spanning, magie, goed en kwaad. Half Zwart is totaal geen half werk, maar juist een goed uitgewerkt verhaal wat je zeker moet gaan lezen! Eind maart komt het tweede deel in het Engels uit, Half Wild, tot die tijd moeten we dus maar wachten…

YoungAdultBooks heeft ook een recensie over dit boek geschreven.
Fantasywereld heeft ook een recensie over dit boek geschreven.

 

aug 13

Tag: The Perfect Book

Loranne van The Bookmarkers was zo vriendelijk om mij te taggen voor The Perfect Book tag! Alweer de derde tag die ik kreeg binnen een week, ik word er gewoon vol mee gegooid (wat natuurlijk geen probleem is, tags zijn heel leuk!)! In deze tag beschrijf ik mijn perfecte boek.

1. Hoeveel pagina’s telt jouw perfecte boek? 375
2. Is het een hardcover of een paperback? Hardcover
3. Is het hoofdpersonage een man/jongen of een vrouw/meisje? Jongen, vanaf 15 jaar
4. Hoe veel heb je er idealiter (maar wel realistisch) voor betaald? 15 euro, redelijk duur maar wel de moeite waard.
5. Hoe lang zijn de hoofdstukken? Dit wisselt, rond de 5/15 bladzijdes
6. Is het boek geschreven in de ik-vorm of de hij/zij-vorm? Ik-vorm
7. Is het papier spierwit of eerder gelig? Spierwit
8. Is de cover glad of mat? Bepaalde letters of illustraties mogen wel wat naar voren worden gezet zodat je een 3D-indruk krijgt. Een afwisseling tussen glad en mat dus 🙂
9. Is je ideale boek een standalone of deel van een trilogie / langere reeks? Langere reeks, maar dan moet de rest van de serie natuurlijk wel dezelfde soort cover en grootte hebben!
10. Staat er op de voorkant een persoon of eerder iets abstracts? Een persoon, maar dan het liefst wel getekend, zodat je nog redelijk je fantasie kan gebruiken hoe een personage eruit ziet.

Zo, mijn perfecte boek heb ik zojuist beschreven! Meld het vooral even als je dit boek vindt 😉
Hierbij tag ik Jacoline. Veel succes! En mocht je het zelf ook een leuk tag vinden, neem hem vooral over!

aug 12

Filmrecensie: Chronicle

Laatst heb ik voor de vijfde keer Chronicle gelezen en het leek me leuk om er een review over te houden, aangezien best veel mensen deze film nog niet hebben gezien, maar hopelijk komt daar een verandering in als je mijn recensie hebt gelezen!

Andrew Detmer is best ongelukkig. Hij is een buitenstaander, zijn moeder is terminaal ziek en zijn werkloze vader zit vaak aan de alcohol en slaat Andrew ook vaak. Op school heeft hij geen vrienden, maar hij gaat wel om met zijn neef Matt, die op dezelfde school zit. Andrew besluit met een camera zijn leven vast te stellen. Op een avond gaan hij (met zijn camera) en zijn neef naar een feestje, maar Andrew voelt zich niet op zijn gemak en gaat naar buiten. Dan komt Steve Montgomery, een vriend van Matt. Hij zegt dat hij in de bossen iets gaafs heeft ontdekt. Andrew, Matt en Steve komen in een grot en zien iets ongewoons. Door dit ”ding” krijgen ze telekinetische krachten. De drie jongens worden goede vrienden en trainen hun krachten, vooral Andrew leert verbazingwekkend snel. Andrew is door zijn ongelukkige achtergrond wel snel boos waardoor hij zijn controle kan verliezen. De telekinetische krachten waren eerst alleen gebruikt om geintjes uit te halen, maar uiteindelijk blijken deze krachten ook hun nadelen te hebben…

Hoewel ik Chronicle dus al een paar keer heb gezien, kijk ik nog graag naar deze film. De eerste keer dat ik Chronicle keek, heb ik hem de dagen erna ook nog 2 keer gezien. Chronicle is een intrigerende, komische, zielige en spannende film.

Het eerste wat me opviel aan deze film is dat alle beelden gemaakt zijn door camera’s of mobieltjes van de personages zelf. Alles wat wordt gefilmd, komt van de camera van Andrew of andere camera’s die worden gebruikt door medespelers. Hierdoor is de aanwezigheid van een camera-crew compleet weggevaagd. Dit vond ik een unieke manier van filmen en leek het daarom ook wat realistischer. Het camerawerk zit dus op een heel ander niveau, en dit is leuk gedaan.

De telekinetische krachten in deze film zijn uiteraard een superkracht die ik heel graag zou willen hebben en in de film is deze kracht erg uitgewerkt. De drie vrienden leren stapje voor stapje sterker te worden, de trucjes die ze dan ook uitvoeren zijn origineel en af en toe best komisch. Ze halen vooral veel grappen uit met hun krachten, waar ik zeker om kon lachen. De opties die telekinese biedt zijn oneindig waardoor het interessant is om te zien hoe de jongens hun krachten gebruiken en op welke manier ze hun trucjes uitvoeren.

Daarbij wordt de spanning goed opgebouwd, dit komt dan vooral door het personage Andrew. De film begint zwaar door de gemene vader van Andrew en het ongelukkige leven wat hij heeft, verandert naar een vrolijke setting waarin de jongens wat dollen en grappen uithalen en uiteindelijk wordt de film erg spannend en akelig. De duistere kant van telekinese heerst aan het einde van de film, waardoor je met een grote schok deze film uitkijkt. Andrew begint ongelukkig, voelt zich langzaamaan steeds beter door zijn krachten en verkregen vrienden maar verliest zijn controle door de akelige omstandigheden thuis. Het einde is dan ook spectaculair en dit blijft je dan ook zeker bij.

Ook vond ik Dane DeHaan (Andrew) een waanzinnig goede acteur. Vooral aan het einde is zijn acteerwerk heel indrukwekkend en zijn personage vind ik dan ook realistisch en uitgebouwd. Ik had medelijden om Andrew, kon om hem lachen, was blij voor hem en achteraf kon hij me nog diepe angst aanjagen. Deze film kijken is dan ook een roetsjbaan aan emoties!

Chronicle is zeker een film die ik nog vaker wil gaan zien. De acteurs zijn goed, het verhaal is origineel, er zit spanning en humor in en de filmtechnieken zijn ook geweldig. Het enige nadeel was dat de achtergrond van het ”ding” waardoor de jongen superkrachten kregen totaal niet in de film voorkwam en dat het helemaal niet duidelijk werd wat het was. Voor de rest is Chronicle een uitstekende film die je zeker eens moet gaan aanschouwen!