«

»

dec 28

Recensie: Aristotle and Dante discover the secrets of the universe

Titel: Aristotle and Dante discover the secrets of the universe
Auteur: Benjamin Alire Sáenz
Genre: Young Adult, Engels
Uitgeverij: Simon & Schuster
Bladzijdes: 359
Bindwijze: Hardcover
Prijs: 15,99
Cijfer: 7/10
Link naar de pagina op Goodreads

Dit verhaal speelt zich af in de jaren ’80 in Texas. Aristotle is een eenzame puber. Zijn vader is een veteraan die heeft gestreden in de Vietnam-oorlog, zijn oudere zussen zijn al uit huis en zijn grote broer zit al jaren in de gevangenis. Hij spendeert veel tijd in het zwembad, want hij wil leren zwemmen. Daar ontmoet hij Dante. Dante is ook een redelijk eenzame jongen, maar tussen de twee jongens ontstaat een hechte vriendschap die hun leven verandert. 

Aangezien ik steeds enthousiaster begin te worden voor het lezen in het Engels, besloot ik dit boek te gaan lezen. Ik hoorde hier veel positieve recensies over en de cover is fantastisch, waardoor ik dit boek zeker wilde lezen. Ik had dus grote verwachtingen over dit boek en die zijn wel redelijk voldaan, maar aan de andere kant vond ik dit boek iets tegenvallen.

De schrijfstijl van dit boek vond ik in ieder geval heerlijk. Het niveau van het Engels is redelijk laag zodat je totaal geen moeite hebt met het Engels. De zinnen zijn simpel en kort, Sáenz schrijft waar het op staat. De hoofdstukken zijn kort waardoor je met gemak nog even wat hoofdstukken meepikt voordat je dit boek weglegt. De schrijfstijl voelde heel oprecht aan en de emoties van Aristotle zijn goed verwoord, waardoor de schrijfstijl me redelijk liet denken aan The Perks of being a Wallflower (en dat is een groot compliment!).

De setting van het verhaal vond ik best origineel. Ik heb weinig gelezen over de Mexicaanse-Amerikaanse bevolking, dus dit was een totaal nieuwe ervaring. De jaren ’80 zijn ook een mooie tijd voor dit verhaal. De jongens communiceerden op een bepaald moment in het boek gewoon via brieven (ja, jongens en meisjes, brieven bestaan nog steeds), en dat ouderwetse gaf het een aangenaam sfeertje.
De personages vond ik ook best interessant, maar vooral Aristotle sprak me het meeste aan. Hij heeft als eenzame jongen veel te maken met depressieve gedachtes, en daarbij komt ook nog erbij dat zijn gezinssituatie niet al te best is. Zijn vader is een gesloten boek en er wordt niet gesproken over zijn broer. Je krijgt simpelweg medelijden met deze knul, want hij heeft een goed hart.

De verhaallijn had naar mijn idee wat minpunten waardoor ik dit boek minder leuk vind dan anderen. Ik had eigenlijk al snel door hoe het boek zou eindigen. De twee jongens zijn in dit boek vooral bezig met de vraag wie ze precies zijn, en aan het einde hebben ze redelijk antwoord gekregen op deze vraag. Door het ruim aanzien komen van het einde was er toch aardig wat teleurstelling. Ik was vooral geïnteresseerd in de familie van Ari en hoe zij worstelen met hun problemen, maar hier werd niet echt de focus op gelegd, terwijl ik daar zo graag over wilde lezen.

Desalniettemin raad ik dit boek wel aan, want het is wel een feeling-good boek over het algemeen, maar dit gevoel had ik jammer genoeg niet. Als je eens een poging wilt wagen aan het Engels, is dit boek zeker wat voor jou. Voor mij is dit boek minder geslaagd, maar ik vermoed dat veel mensen dit boek heel aandoenlijk zullen vinden.

1 reactie

  1. Anneke

    Het boek heeft echt een prachtige cover. Elke keer weer trekt het mijn aandacht.

Geef een reactie