Gezondheidsupdate: De smiley die mijn stemming weergeeft: :(

We zijn al weer een tijdje verder, en er is veel gebeurd de afgelopen weken. Ik heb veel leuke dingen gedaan, maar daarnaast is er helaas minder goed nieuws op mijn pad gekomen.

Laten we starten bij het begin. Mijn eerste tentamens had ik gemist, maar ik wilde in blok 2 gewoon van start gaan en alle colleges volgen op de universiteit. Dit was behoorlijk zwaar. Ik raakte uitgeput toen ik eenmaal aankwam bij de universiteit, en trappen waren mijn grootste vijand. Ik deed heel erg mijn best om bij te blijven, maar geconcentreerd blijven was ontzettend lastig.

Vorige week kreeg ik weer behoorlijke buikpijn en sindsdien ben ik ziek thuis. Ik ben gestopt met de dagelijkse paracetamollen en pijnstillers omdat die eerlijk gezegd niet goed helpen, want de pijn blijft aanwezig. Ik heb met mijn ouders gepraat en we kwamen tot de conclusie dat ik maar ga stoppen met mijn studie, omdat ik met mijn gezondheid niet alles uit mijn opleiding kan halen. Daarnaast heb ik alleen maar stress of ik dit jaar wel ga halen of niet, dus wil ik liever voor de veilige weg gaan en volgend jaar het opnieuw proberen.

Dat ik ga stoppen vind ik echt ontzettend jammer. Ik hoopte echt dit jaar als een enthousiaste student te beginnen en veel vrienden te maken, maar die kan ik nu maanden niet meer zien. De komende maanden ben ik dus ziek thuis (hoop dat het eerder over gaat, maar dat dacht ik 3 maanden geleden ook, dus je weet het maar nooit). Binnenkort heb ik een afspraak met de maagarts om te kijken wat ze kunnen doen. Verder zijn deze gezondheidsdingen aan de gang:
– Het schijnt dat het medicijn wat ik normaal al slik te goed werkt doordat ze een andere verpakking hebben. Dit was gebeurd in de zomer en bijwerkingen zijn MISSELIJKHEID. Dit was rond de tijd dat ik last kreeg van mijn maag, dus dit kan eventueel een oorzaak zijn als de bloedonderzoeken dit laten zien.
– Ik heb een afspraak gehad bij een osteopaat. Dit is een wat alternatieve dokter die door middel van aanraking het bindweefsel en organen weer goed kan laten bewegen. Ze zei dat er wat plekken bij mijn hoofd zijn die wat blokkades hebben, waardoor de misselijkheid en buikpijn er zijn. Het zal lang duren, maar dan kan ik misschien resultaat zien. Ze heeft de afgelopen keer bijvoorbeeld 5 minuten aan mijn hoofd gezeten, en achteraf werd ik wat suffer en was ik moe en blijkbaar had dat wat werking op me. Over een paar weken moet ik terugkomen, en ik hoop dat het inderdaad een beetje gaat werken.

De komende maanden ben ik dus thuis, en daarom wil ik nog wel flink wat dingen doen. Ik heb al een lijstje waar ik mijn tijd aan ga besteden. Ik ga onder andere veel lezen, bloggen, tekenen, series kijken (ik wil misschien Netflix aanschaffen), gamen en uiteraard ga ik nog wel naar wat leuke evenementen voor afleiding. Misschien willen vrienden ook af en toe langskomen voor ziekenbezoek. Ik dwing ze niet, ze hebben natuurlijk allemaal wel een normaal leventje, maar het zou fijn zijn als ik nog enige sociale interactie heb met mensen. Telkens thuis zitten is namelijk nou niet heel spannend. Als het lukt probeer ik ook weer te gaan werken en rijlessen te nemen, maar mijn gezondheid gaat voor. Ik ga er maar van uit dat het over een paar weken weer wat beter gaat en dat ik weer normale dingen kan gaan doen hoor, maar voorlopig doe ik het rustig aan.

Zo staat het leven er voor op dit moment. Het is wat vervelend en saai en ik kan er niks aan doen, maar nu heb ik wel veel vrije tijd. Binnenkort ga ik mijn blog maar aan meer uitgeverijen bekend maken, wie weet komt er wat leuks uit.  Ik heb ook mijn verjaardag gevierd voor familie (wat best slopend was met buikpijn), maar ik heb nu wel weer wat boekenbonnen, bioscoopbonnen en geld. Ik probeer vooral veel afleiding te zoeken van die buikpijn…

Wat kan jou afleiden van buikpijn?

Recensie: De IJzerproef

Titel: De IJzerproef (Magisterium #1)
Auteurs: Cassandra Clare & Holly Black
Genre: Young Adult, Fantasy
Uitgeverij: Moon
Bladzijdes: 388
Bindwijze: Hardcover
Prijs: 19,95
Cijfer: 9/10
Link naar de Goodreads pagina

Callum had als baby een soort ongeluk gehad waardoor hij moeilijk kan lopen met zijn been. Zijn moeder is overleden en op hij woont bij zijn vader, die hem vertelt dat magiërs slecht zijn en dat hij koste wat kost nooit naar het Magisterium moet gaan, de toverschool. 
Als Callum 12 jaar oud is, mag hij mee doen aan de IJzerproef, die bepaalt of je naar het Magisterium mag. Hij krijgt van zijn vader te horen dat hij de proef slecht moet maken omdat hij niet aangenomen moet worden. Hoewel hij de laagste score haalt van de groep, wordt hij toch gekozen om mee te gaan naar het Magisterium. Callum komt in een magische wereld terecht en leert zijn nieuwe vrienden, maar ook zichzelf van een hele andere kant kennen…

Holly Black en Cassandra Clare zijn twee geweldige schrijfsters waar ik mee heb kunnen spreken, en in hun nieuwe boeken maken ze al mijn verwachtingen waar. Ik heb genoten van eerdere boeken van deze twee schrijfster, in dit boek hebben ze me weer weten te verbazen door de geweldige magische wereld en de plotwendingen.

Ten eerste is de cover echt schitterend! Het is echt een pareltje voor in je boekenkast. De personages op de voorkant zijn al mooi, maar daar houdt het niet bij op! Elk hoofdstuk heeft ook een kleine tekening die gaat over het verhaal, die net zo goed zijn getekend als de cover. Hoewel ik meestal geen fan ben van tekeningen in boeken (je verbeelding wordt lager), maar deze voegde wel wat toe aan het verhaal en de tekeningen gaven ook een goed beeld van wat ik in gedachte had bij de personages.

Het verhaal van de IJzerproef is best indrukwekkend. Dit boek is weliswaar voor een wat jonger publiek (kinderen vanaf 12 jaar kunnen het boek al lezen), maar als oudere lezer hield het boek me nog wel goed in zijn greep zonder al te luchtig te worden. Het verhaal verslapt nooit en gebeurt altijd wel wat leuks, interessants of spannends. Zelfs de ”saaie” zandlessen bevatten nog wat variatie zodat het niet saai wordt.

Callum vond ik ook een bijzonder personage en ik vond het geweldig om vanuit zijn perspectief te lezen. Hij is totaal niet perfect, hij loopt moeizaam, maakt af en toe grapjes of opmerkingen die anderen grof vinden en ondanks zijn vriendelijkheid bezit hij ook wat duisters, wat heel goed in elkaar is gezet. De andere personages hadden ook telkens wat bijzonders. Elk personage had zijn goede en slechte kant, de emotionele laag in het verhaal is dan ook fantastisch neergezet.

En dan… de magie… Die is ook geweldig! Holly Black had vooral het systeem van de magie bedacht, en deze vind ik zo gaaf! De elementen besturen (Uche Avatar uche) is zo leuk om over te lezen, en de regels van de magie waren ook logisch en gaf het systeem van de magie iets professioneels. Ook het Magisterium zelf is prachtig beschreven, het is namelijk ondergronds. Normaal haat ik grotten die worden beschreven in boeken (het lijkt me altijd zo saai en donker), maar de grotten van het Magisterium zijn echt uniek! De vergelijking met Harry Potter vind ik dan ook onterecht, Cassandra en Holly hebben juist een totaal andere wereld geschapen!

De vergelijking met Harry Potter vind ik dus onterecht, maar het niveau van dit boek komt wel behoorlijk dicht in de buurt! Het einde was heel spannend en had een veel plotwendingen (wat ik gewend ben van Cassandra en Holly) en ik kan niet wachten op het volgende deel! Petje af voor deze dames!

Recensie: Spiderwick Chronicles

Titel: Spiderwick Chronicles
Auteur: Holly Black, Tony DiTerlizzi
Genre: Fantasy
Uitgeverij: van Goor
Bladzijdes: 510
Bindwijze: Hardcover
Prijs: 17,50
Cijfer: 7/10
Link naar de Goodreads pagina

De ouders van Mallory en haar tweelingbroertjes Jared en Simon zijn gescheiden en hun moeder neemt haar drie kinderen vanuit New York mee naar een verlaten huis van hun oudoom Arthur Spiderwick. Het is een oud huis en er gebeuren allemaal vreemde dingen. Dingen verdwijnen en er zijn wat opmerkelijke ongelukjes. Jared krijgt alleen maar de schuld van zijn moeder, maar de kinderen vermoeden dat er iets gaande is in het huis van Spiderwick. Ze gaan op onderzoek uit en vinden het boek van Arthur Spiderwick, wat hun meeneemt naar bijzondere avonturen en het zien van fantastische wezens…

Aangezien ik Holly Black kon interviewen, wilde ik wat meer van haar boeken lezen. Ik had een paar jaar geleden de film gezien van The Spiderwick Chronicles, dus ik wilde dit boek wel lezen. Ik herinnerde me nog weinig van de film, dus ik had niet veel verwachtingen voor het boek. Ik wist wel dat het vol met fantasywezens zou zitten, wat ik altijd wel kan waarderen.

De Spiderwick Chronicles is een luchtig boek wat je heel snel kan uitlezen. Het lettertype is erg groot en de helft van de bladzijdes zit vol met tekeningen zodat je eigenlijk met veel gemak door dit boek gaat. Deze serie bestaat uit 5 delen die bij elkaar zijn gekomen in één boek. Ik gok dat je zeker elk anderhalf uur één boek uit kan lezen, en dan moet je wel een traag leestempo hebben. Het leest dus erg vlot en het is dan ook bedoeld voor een wat jonger publiek. Oudere tieners kunnen dit eerder als tussendoortje lezen.

Het verhaal is leuk om te lezen. Het is lekker kinderlijk en de spanning wordt rustig opgebouwd. Je wordt beetje bij beetje geïntroduceerd in de aparte wezens waar Arthur Spiderwick over heeft geschreven. Je komt langzaamaan in dit magische wereldje!

Wat ik een plus- en minpunt vind, zijn de vele tekeningen in het boek. De tekeningen zijn erg mooi, maar je verbeeldingsvermogen wordt er al veel minder op. Uiteindelijk was ik redelijk lui om bepaalde wezens in mijn hoofd te bedenken, aangezien er toch genoeg tekeningen van ze zijn. Voor beginnende lezers is dit geweldig, maar ik vond de fantasie die je voor dit boek moet gebruiken erg laag, terwijl er juist veel fantasie bij te pas hoort te komen! Mooie tekeningen dus, alleen is het wel een afbreuk voor je leesplezier.

De Spiderwick Chronicles is een leuk boek voor jonger publiek die zich willen wagen aan het Fantasy-genre. Holly Black schrijft op een vlotte manier waardoor je met gemak door dit boek heen komt. Elfen, dwergen, kobolden, je vindt ze hier! De tekeningen zijn daarbij prachtig, maar zorgen wel voor wat minder verbeeldingskracht. Een fijn boek voor tussendoor!

Concert: Sheppard

Maandag ging ik samen met mijn zusje naar Sheppard als verjaardagscadeau, en ook Jacoline was er samen met haar vader. Op de dag zelf was ik behoorlijk ziek. Ik was weer duizelig, buikpijn, misselijk, de hele mikmak! Jacoline had een prachtige tekening gemaakt van George Sheppard die je hier kan vinden. Ik kan natuurlijk nooit tippen bij zo’n prachtige tekening, maar ik verveelde me en wilde wat afleiding tegen de buikpijn, dus besloot ik maar te gaan tekenen. Een geweldige realistische tekening kon ik tegen die tijd echt niet maken, dus besloot ik weer chibi’s te gaan tekenen. Hier de post van mijn tekening. Ik had hem op Facebook en Instagram gezet en halverwege de dag hadden al twee leden van Sheppard de tekening gezien. Ik besloot hem mee te nemen naar het concert, want misschien wilden ze het wel signeren.


Mijn zusje kwam rond 5 uur thuis en we vertrokken meteen naar Amsterdam. Dit was mijn eerste keer Paradiso dus ik was wel benieuwd naar de zaal. Sheppard speelde in de kleine zaal, dus er kwam hooguit 250 man. Het was wel uitverkocht, dus het zou wel druk worden!
Na een kort bezoek aan de Burgerking (mijn zusje houdt van fastfood, ik op dat moment totaal niet…) en we gingen in de rij staan. Die avond trad ook Twenty One Pilots op (ook een gave band), dus de rij was al erg lang. Jacoline was maar een paar meter van ons verwijdert, dus toen we de trap op gingen kwamen we haar met haar vader tegen. Ik kocht ook meteen een shirt van Sheppard met Geronimo erop. Merchandise wil ik namelijk graag hebben als ik naar een concert ga, en het was maar 15 euro. Ik deed hem meteen aan. Toen de zaal open ging, stormden we naar binnen en we zaten op de tweede rij! We hadden een perfect uitzicht over het podium. We moesten even wachten, maar langzamerhand stroomde de zaal wat vol en kwam Sheppard het podium op! Daniëlle (mijn lieftallige zusje) herkende één van de bandleden niet en dacht eerst dat het een hipster was, totdat ze Amy (de blauwharige dame) zag, haha!

Sheppard was ontzettend vrolijk, ze hadden niet verwacht dat er zo veel mensen voor hen kwamen! Dit was al hun derde bezoek in Amsterdam, maar nu treden ze ook echt op. Ze hadden 12 nummers, waaronder Geronimo, Hold my tongue en Smile. Sommige liedjes kende ik nog niet zo goed, maar alle nummers vond ik erg gaaf. Halverwege kregen Jacoline, haar vader en ik een high five van George omdat wij het shirt hadden gekocht. Ook zongen ze een liedje met het gevreesde F-woord erin, en George zei nog zo dat wij onze oren dicht moesten doen, maar laten wij nou net allebei een shirt hebben met het F-woord erop…

Aan het einde van de voorstelling kreeg ik van Michael een blaadje met hun gespeelde nummers erop, wat zo gaaf was! Ik wist op dat moment gewoon even niet wat het was, maar het was zo leuk dat hij hem aan mij gaf (misschien herkende hij me van de tekening). Bij het laatste nummer lieten Jacoline en ik nog onze tekeningen aan de band zien en inderdaad, ze gingen hem signeren! Het leuke was nog ook, dat ze achteraf gewoon de zaal in kwamen en dat we op de foto mochten! Ik was al ontzettend blij dat ze mijn tekening signeerden, maar de foto was nog leuker!
Ik ging namelijk bij Sheppard staan met mijn tekening voor me, zodat die op de foto stond. Vele fans vonden het blijkbaar schattig en vele zeiden: aaaaawwwww….. Dus ik met een gefrustreerde blik: ”I’m not cute, I am a BADASS!”
George Sheppard (de zanger) moest zo hard lachen en de band vond me gelijk geweldig! Achteraf nog even handen met me geschud en George twijfelde er niet over dat ik inderdaad een grote badass ben. Dat was zo gaaf! Achteraf hadden bandleden mijn foto op Instagram nog een like gegeven en reageerde ze nog op mijn reactie op hun foto van hun concert, George had nooit aan mij getwijfeld dat ik een badass ben 🙂

Achteraf (en ook tijdens) het concert had ik wel echt flinke buikpijn gekregen en sinds dinsdag ben ik ook ziek thuis, maar die avond zelf was geweldig. Sheppard was nog zo gewoontjes maar toch zo cool, ze hadden echt leuke interactie met het publiek en ik had echt het gevoel dat ze mijn enthousiasme enorm waardeerden. Het was gewoon zo fijn, als ze weer naar Nederland komen ga ik zeker weer naar ze toe, ze herkennen me waarschijnlijk dan nog wel! 🙂

Bedankt Sheppard voor de leuke avond, jullie zijn echt een groot lichtpuntje geweest 😀 Deze avond vergeet ik nooit meer! Ook nog een bedankje voor mijn zusje, aangezien zij mijn kaartje heeft betaald als verjaardagscadeau! Een leuker cadeau kan ik niet wensen! 🙂

Welke concert is voor jou onvergetelijk?

Recensie: Noah Barleywater gaat ervandoor

Titel: Noah Barleywater gaat ervandoor
Auteur: John Boyne
Genre: roman, sprookje
Uitgeverij: New Book B.V.
Bladzijdes: 223
Bindwijze: Hardcover
Prijs: 16,90
Cijfer: 8/10
Link naar de Goodreads pagina

Noah Barleywater is een achtjarig jochie die erg dromerig is. Hij ontwijkt zijn problemen en gaat ervandoor. Hij loopt op een ochtend zijn huis stiekem uit en gaat de wereld verkennen. Hij loopt dus weg van huis en uiteindelijk komt hij bij een winkel. Het is een speelgoedzaak, vol met speelgoed gemaakt van hout. De speelgoedmaker is ook bijzonder en vertelt de jongen allemaal wonderlijke verhalen over zijn leven…

John Boyne is natuurlijk bekend van De jongen in de gestreepte pyjama, een ontroerend en zielig verhaal vanuit het perspectief van een kind. Ik vond dit boek geweldig en ik wilde meer boeken van John Boyne lezen waarin hij vertelt vanuit het perspectief van een jong kind. Ook kon ik op Manuscripta deze boeken laten signeren. Ik wist niet precies wat ik van dit boek kon verwachten, behalve dat het waarschijnlijk briljant zou zijn geschreven. De wonderlijke verhalen van de speelgoedmaker maakten me ook nieuwsgierig, wat voor verhalen zijn het en wat schuilt er achter die speelgoedmaker? Dit was perfect leesvoer voor in de trein en ik moet zeggen dat ik enorm heb genoten.

Noah is een klein jochie die met volle moed weg loopt van huis. Hij weet niet wat hij doet, maar hij vertrouwt erop dat hij de wereld gaat verkennen. Hij deed me echt denken aan het naïeve jongetje dat ik op die leeftijd was (ik wilde op die leeftijd weg van huis om Pokémontrainer te worden, dus we hebben wat gemeen).

De gebeurtenissen die Noah meemaakt zijn heel absurd, waardoor ik in het begin moeilijk in het verhaal kon komen. Dieren die praten, voorwerpen die kunnen praten en bewegen, het was nogal vreemd. Het werd er niet duidelijker op toen Noah verscheen in de speelgoedwinkel, want de verhalen van de speelgoedmaker zijn wat ongeloofwaardig dus nam ik alles met een korreltje zout. Uiteindelijk kwam ik wel echt in de sprookjessfeer. Ik kan weinig hierover verklappen, maar ik kan wel zeggen dat aan het einde alles duidelijk wordt. Het heeft echt een perfecte afsluiter waardoor ik met een glimlach dit boek dichtsloeg. Daarnaast zijn de simpele tekeningen in het boek een leuke toevoeging aan het verhaal.

Dit boek vond ik erg aandoenlijk, dat is het juiste woord. Noah is een prettig hoofdpersonage en hoewel het begin wat apart was, eindigde het boek met een echte eyeopener waarbij je een enorm fijn gevoel krijgt. Je komt rustig tot de grote conclusie van het boek, en dat geeft echt een goed gevoel. Ik ga verder niet veel zeggen over dit boek, je moet het gewoon lezen (en dan ook echt uitlezen, halverwege stoppen is echt NIET slim!). Dit is in ieder geval een mooi boek, ik wil meer lezen van deze geweldige schrijver! 🙂

Interview met Cassandra Clare en Holly Black!

Zondag was ik dus naar de Boekenbeurs geweest voor Cassandra Clare en Holly Black waar ik al een verslag voor heb gemaakt, maar nu staat op Fantasywereld.nl ook het interview online! Inclusief filmpje, dus je kan de dames zien en mijn introductie! Neem je even een kijkje? 😉

Hier de link naar het interview!

Nogmaals bedankt Fantasywereld voor het laten uitkomen van één van mijn grootste dromen, en bedankt House of Books voor het toesturen van De IJzerproef! 🙂

TTT: Personages die ik in het echt zou willen ontmoeten

Als een enorme Fanboy ben ik af en toe verkocht aan bepaalde personages. Sommigen zijn zo aardig, grappig, bijzonder en uniek. Sommige personages uit boeken of series zou ik zo graag willen ontmoeten, en gelukkig heeft de Lady Library deze week hun TTT erop gebaseerd! 🙂 Top 10 personages die ik in het echt zou willen ontmoeten, daar gaan we!

1. Charlie (The Perks of being a Wallflower)
Charlie is echt één van de meest indrukwekkend hoofdpersonages waarover ik heb gelezen. Hij is zo gevoelig, intelligent, stil en betrouwbaar. Hij is een aparte jongen die wel flinke depressieve trekjes heeft, maar het lijkt me heel bijzonder om hem te leren kennen. Ik denk dat we nog best goede vrienden zouden kunnen worden. Charlie kan hele diepzinnige gesprekken hebben met mensen en we houden allebei van lezen (en van Sam…), dus we zouden elkaar veel leestips kunnen geven.
2. Celaena Sardothien (De Glazen Troon)
Celaena is de dame die ik met huid en haar zou verslinden als ik haar zou ontmoeten. Ja, ik zou haar bespringen, ik beken. Ze zal me waarschijnlijk zelf afmaken omdat ze onwijs sterk is, maar dat heb ik er nog wel voor over denk ik. Ik ben fanatiek…
3. Leo Valdez (Helden van Olympus)
Leo Valdez wil ik ontmoeten voor de nodige humor, dat joch vrolijkt me altijd op met zijn debiele fratsen!
4. Simon Lewis (The Mortal Instruments)
Ik wil Simon ontmoeten omdat wij echt beste vrienden kunnen zijn. Samen gamen, manga lezen, fandomuitspraken quoten en ik zou ook een poging willen wagen met Dungeons & Dragons als hij het aanbiedt!
5. Korra (The Legend of Korra)
Deze Avatar wil ik zeker ontmoeten, aangezien ze zo badass is en ik haar wel de elementen wil zien besturen!
6. Sherlock Holmes
Ik wil hem stiekem een keertje zien zodat hij binnen een paar seconden mijn hele achtergrond zou weten. Dat zou heel creepy maar wel erg gaaf zijn!
7. Alaska (Looking for Alaska)
Alaska is a) onwijs knap en b) zo bijzonder. Ik zeg niks als je het boek niet hebt gelezen, maar achter dit stoere meisje schuilt onwijs veel.
8. A (Elke Dag)
A is ook een interessant personage, aangezien hij/zij elke dag in het lichaam zit van iemand anders. De enorme levenservaring van A vind ik intrigerend, dus ik zou zeker een praatje met A maken en alleen maar luisteren naar zijn/haar verhalen.
9. Perkamentus (Harry Potter)
Perkamentus is zo wijs, daar zou ik wel mee willen praten! Hij is ook wel prettig gestoord, dus met hem lachen zal zeker lukken. Ik wil hem dan gelijk genoeg vragen stellen over magie en Zweinstein, hopelijk geeft hij mij dan eindelijk mijn toelatingsbrief!
10. Daenerys (Game of Thrones)
Dit is puur omdat ik geen genoeg krijg van knappe fictieve vrouwen… Ze is echt ”vlammend” goed (snap je, door de draken enzo… haha… ha… oké laat maar!).

Dit was mijn TTT voor deze week. Nu ga ik even zielig in een hoekje zitten omdat deze personages alleen maar in boeken en series bestaan… Doei….

Welk personage zou jij nou willen ontmoeten?